Hipoteczny

Duński system hipoteczny - model kredytowania hipotecznego wprowadzony w Danii bazujący na emisji hipotecznych listach zastawnych. 98% kredytów hipotecznych w Danii jest zsekurytyzowanych w postaci hipotecznych listów zastawnych (ang. MBS, mortgage-backed securities) i sprzedawanych przez wystawców.

Duński rynek kredytowy zajmuje drugie po Holandii miejsce w Europie pod względem kapitalizacji (blisko 70% krajowego narodowego brutto) (dane na koniec 2000 roku). Rynek hipotecznych papierów dłużnych zajmuje drugie po Niemczech miejsce w Europie.

Mechanizm

Kredytodawcy muszą przestrzegać reguł “bilansu” i “pokrycia” poprzez dopasowanie charakterystyki przepływu środków pieniężnych (ang. cash-flow) do struktury własnych aktywów i pasywów. Przepływ środków z hipotek, powinien odpowiadać przepływowi środków z emisji papierów. Instytucja kredytowa (bank hipoteczny) dopasowuje ryzyko stopy procentowej i ryzyko wcześniejszej spłaty kredytu emitując zabezpieczone hipoteką papiery dłużne wyposażone w tzw. “opcję doręczenia“.

Z jednej strony więc, bank hipoteczny pożycza kredytobiorcom, a z drugiej sprzedaje inwestorom papiery dłużne. Emitowane papiery dłużne mają nieco niższą rentowność niż udzielane kredyty. Ich okres zapadalności równy jest okresowi spłaty kredytu, a kupony odsetkowe wypłacane są w tym samym czasie, w którym kredytobiorca spłaca raty.

Mechanizm pozwala na zamianę niepłynnego kredytu hipotecznego na płynny, zbywalny papier wartościowy.

Regulacje prawne

Rynek kredytów hipotecznych w Danii jest nadzorowany poprzez podległą Ministerstwu Finansów Duńską Agencję Nadzoru Finansowego (duń. Finanstilsynet , ang. DFSA, Danish Financial Supervisory Authority).

Banki hipoteczne w Danii mogą według prawa zajmować się tylko udzielaniem pożyczek hipotecznych. Wszystkie inne formy działalności (bankowość, ubezpieczenia, zarządzanie aktywami) muszą być wykonywane przez spółki zależne (ang. subsidiaries). Prawo zobowiązuje banki do finansowania pożyczek tylko poprzez emisję papierów (i na odwrót).

Regulacje nakładają na banki obowiązek przestrzegania reguły “bilansu”. Praktycznie nie zmieniona od 1850 roku, stanowi ona kręgosłup duńskiego systemu kredytów hipotecznych, eliminując ryzyka płynności, stopy procentowej, walutowe, dojrzałości oraz wcześniejszej spłaty a pozastawiając jedynie organiczone ryzyko kredytowe.

• Ryzyko stóp procentowych może wynosić najwyżej 1% bazy kapitałowej i jest wyliczane jako najgorszy z sześciu określonych scenariuszy.
• Ryzyko walutowe może wynosić najwyżej 0,1% bazy kapitałowej licząc metodą wartości zagrożonej (ang. VaR, Value-at-risk).

Drugą fundamentalną zasadą jest preferowanie posiadaczy hipotecznych listów (inwestorów), w przypadku utraty płynności banku hipotecznego.

Prawo duńskie daje wierzycielom duże możliwości w zakresie ściągania wierzytelności w przypadku bankructwa osoby prywatnej zarówno pod względem mniejszych ograniczeń prawnych jak i czasu na dochodzenie praw. Proces zmiany właściciela zadłużonej nieruchomości wynosi mniej niż sześć miesięcy; dla porównania we Francji trwa on kilka lat.

Cechy charakterystyczne

• “Opcja doręczenia” (ang. delivery option, callable option) – przenosząca ryzyko stopy procentowej oraz wcześniejszej spłaty kredytu na inwestorów (nabywców papieru dłużnego). Pozwala ona kredytobiorcy na wcześniejszą spłatę kredytu bez dodatkowych dopłat po wartości rynkowej poprzez wykupienie własnych papierów na rynku i dostarczenie ich do instytucji kredytowej.

• Wystawcy udzielają kredytów bazując na stopach rynkowych, z uwzględnieniem zabezpieczenia kredytu, ale bez różnicowania stóp ze względu na ryzyko kredytowe pożyczających. Pożyczający nie jest poddawany bardzo drobiazgowej analizie wiarygodności kredytowej. Pożyczka jest bazowana bardziej na wartości nieruchomości, niż na pożyczającym.

• Sprzedaż nieruchomości obciążonej długiem w celu jego spłaty (ang. Foreclosure) – Inwestorzy, którzy kupili listy zastawne są zabezpieczeni przed ryzykiem bankructwa pożyczkobiorcy poprzez szybkie procedury sprzedaży zadłużonej nieruchomości.

• Koszty – zwolennicy duńskiego systemu twierdzą, że jest on bardziej oszczędny i efektywny, niż inne systemy, z kosztami około 0,5% oprocentowania na kredytach (w USA koszty sięgają 1,25%-1,5%).

Ograniczenia kredytowe pozwalają udzielać kredytów na 80% wartości nieruchomości (ang. LTV, Loan-To-Value) zamieszkiwanej na co dzień oraz na 60% nieruchomości wykorzystywanej jako dom letni, lub komercyjnie.

Historia

Konstytucja duńska z 1848 roku zagwarantowala wolność stowarzyszeń, co doprowadziło do powstawnia wielu banków oszczędnościowych, towarzystw ubezpieczeń wzajemnych i stowarzyszeń kretydowych. Rozwój bankowości hipotecznej stymulowało dodatkowo duże zapotrzebowanie na kredyty zgłaszane przez rolników, którzy wykupywali ziemię od arystokracji. Rolnicy ci przeważnie nie mieli dużych oszczędności i żadnej historii kredytowej w przeszłości, a jednocześnie ich wypłacalność była zależna od czynników losowych (zbiory). Rozwiązaniem okazały się papiery zabezpieczone hipotecznie oraz możliwość szybkiego dochodzenia praw do zadłużonej nieruchomości.

System okazał się odporny na szoki i kryzysy finansowe przez wiele lat.

Kontrowersje

Twierdzi się, że wprowadzenie systemu duńskiego w innych krajach jest trudne, gdyż zmniejszyłoby to marże instytucji kredytowych. “Nie wierzę, że inni Europejscy kredytodawcy chcieliby być tak ściśle regulowani lub tak ograniczeni w zakresie podejmowania ryzyka jak ograniczone są duńskie instytucje kredytowe. Przykładowo reguła pokrycia wymaga od instytucji informowania inwestorów o wszystkich ryzykach stopy procentowej, znacznego źródła przychodów i zysków dla wszystkich kredytodawców hipotecznych.”‘ (Hans-Joachim Dübel)

Zobacz również

• Nykredit Realkredit A/S SA

Linki zewnętrzne

• http://www.finanstilsynet.dk, Strona Duńskiej Agencji Nadzoru Finansowego.

Lande Dawid (ur. 14 kwietnia 1868 w Łodzi - zm. 10 września 1928 w Karlowych Varach)

W Łodzi skończył szkołę rzemieślniczą, następnie studiował w Petersburgu w Instytucie Inżynierów Cywilnych. Zanim powrócił do rodzinnego miasta, po ukończeniu studiów przez dwa lata pracował w Berlinie w biurze architektonicznym “Keyser i Grossheim“. W Łodzi założył własne biuro architektoniczne.

Inżynier architekt, popularny architekt owych czasów, znany z wielu udanych realizacji w Łodzi i w Warszawie.

Główne dzieła

• 1895 budynek przy Gdańskiej (dawniej Długiej) 42
• 1894 Kamienica Mieczysława Pinkusa i Jakuba Lende
• 1897 Kamienica Dawida Sendrowicza przy Piotrkowskiej 12
• 1897 Synagoga w Łodzi (ul. Piotrkowska 114/116)
• 1901 kamienica Zaręby w Warszawie u zbiegu ulic Chmielnej i Zielnej. Za projekt której otrzymał pierwszą nagrodę w 1899 roku.
• Przy ulicy Piotrkowskiej - stoją jego budowle pod numerami: 12 (róg Południowej, 1901rok), 35, 53, 56, 85, 123, 126 (1902rok)
• 1902 luksusowa neorokokowa kamienica przy Kościuszki 21
• Dom niemieckiego przemysłowca Reinhardta Bennicha, z czysto secesyjną dekoracją, zaprojektowany w 1903 roku
• Grand Hotel przy ulicy Piotrkowskiej, nr hipoteczny 510 - 511. Początkowo budynek mieścił fabrykę Ludwika Meyera. Przebudowany na hotel w 1887 roku. Drugiej przebudowy dokonano w latach 1912 - 1913 według projektu Hilarego Majewskiego(zmarł w 1892 r.!) i Dawida Landego. Obecnie Orbis-Grand przy ulicy Piotrkowskiej 72.
• 1904 Dom Maurycego Spokornego w Warszawie. Luksusowa kamienica z kanalizacją, wodociągami i ogrodem na dachu. Uznana została za jedną z najważniejszych budowli secesyjnych w Polsce.
• 1904 Willa Leona Rappaporta
• 1910 Projekt pałacyku przy Gdańskiej 107
• 1923 Projekt Banku przy al. T. Kościuszki 63 w Łodzi
• 1925 rozstrzygał w konkursie na projekt Domu Ludowego w Łodzi
• 1927 rozstrzygał w konkursie na rozwiązania urbanistyczne osiedla na Polesiu Konstantynowskim.

Direct Connect - aplikacja/protokół umożliwiająca współdzielenie zasobów plikowych, wykorzystująca technikę połączeń peer-to-peer. W tym celu wykorzystuje huby, które zawierają podstawowe informacje do nawiązania połączenia z użytkownikiem. Twórca tej techniki jest Jonathan Hess, założyciel firmy NeoModus.

Poza podstawowym celem aplikacji, którym jest współdzielenie zasobów udostępnionych z lokalnych dysków twardych systemów wyposażonych w aplikację klienta, innym użytkownikom sieci posiadających aplikację klienta, umożliwia on prowadzenie rozmów z innymi osobami na wybranym hubie w formie tekstowego chata zbliżonego formą do IRC-a.

Protokół ADC

Działanie “Direct Connect” oparte jest o tekstowy protokół ADC. Istota tego protokołu było stworzenie prostego rozwiązania w implementacji zarówno dla klienta jak i huba. Dzięki takiemu podejściu stworzono identyczną strukturę dla połączeń typu klient-hub oraz klient-klient, znacznie upraszczając przy tym ich implementacje. Podczas tworzenia ADC wiele koncepcji zostało zaczerpnięte z DCTNG autorstwa Jana Vidara Kreysa, protokołu NMDC oraz oryginalnej idei DC Jona Hessa.

W protokole ADC wszystkie wiadomości składają się z czteroznakowych słów, w którym pierwszy znak określa sposób przesłania wiadomości a pozostałe trzy identyfikują konkretna operacje. Wiadomości te kodowane są za pomocą “UTF-8 Unicode” w znormalizowanej postaci C (ang. Normalization Form C).
Zarówno klient jak i hub ignorują źle sformułowane wiadomość, oraz muszą być przygotowane do obsłużenia 64 bitowych liczb typu integer oraz liczb zmiennoprzecinkowych.

Adresacja klienta musi być postaci dziesiętno-kropkowej dla adresów IPv4 oraz postaci RFC 1884 dla adresów IPv6 oraz w postaci URL’a ze specyfikacja adc postaci “adc://server:port/” dla hubów.
Domyślnie klienty ADC udostępniają tylko pliki zhashowane za pomocą drzewa “Merkle Hash”.http://www.open-content.net/specs/draft-jchapweske-thex-02.html

W najbliższych planach jest stworzenie protokołu Secure ADC wykorzystujący tunelowanie TLS podczas nawiązywania połączenia.

Huby

Huby “Direct Connect” są centralnymi serwerami, do których podłączają się aplikacje typu klient. Ich podstawowym zadaniem jest:

• dostarczanie informacje o użytkownikach,
• przeszukiwanie zasobów plików udostępnionych,
• możliwość nawiązania rozmów tekstowych z innymi użytkownikami,
• rejestracja i autoryzacja użytkowników podczas wejścia na hub.

Obecnie występuje bardzo wiele wyspecjalizowanych tematycznie hubów. Aby się z nimi połączyć należy spełniać wymagania odnoszące się np. do typów oraz ilości udostępnianych zasobów.
Istnieją też huby dostępne np. tylko dla użytkowników sieci lokalnej lub hostów z pewnej podgrupy adresów IP.

Aplikacje klienta

Podstawowym zadaniem aplikacji klienta jest możliwość udostępniania oraz ściągania udostępnionych zasobów od innych użytkowników. W tym celu Klient nawiązuje połączenie z hubem, od którego uzyskuje podstawowe dane o innych użytkownikach. Następnie nawiązywane jest połączenie [peer-to-peer] miedzy dwoma klientami w celu rozpoczęcia transmisji danych.
Każdy klient DC tworzy między innymi listę plików udostępnionych, która służy innym użytkownikom oraz wyszukiwarce zasobów do odnalezienia poszukiwanych plików.

Najbardziej powszechnie stosowanym klientem pod systemem Windows jest DC++. Ponadto można wyróżnić także wiele modyfikacji DC++:

Istnieje także kilka klientów wieloplatformowych, są to miedzy innymi:

Aktualną listę modyfikacji można znaleźć w “Broadband Reports DC++ FAQ”

Aplikacje Serwera

Umożliwiają one utworzenie huba przez dowolnego użytkownika, którego sprzęt oraz łącze internetowe będzie wstanie obsłużyć ruch generowany do/od serwera. Obecnie dostępne jest kilka programów umożliwiających uruchomienie serwera na własnym komputerze oraz nadzór nad poprawnym funkcjonowaniem hubów.
W celu zapewnienia pewnej funkcjonalność hubów aplikacje te pozwalają na selekcję użytkowników np. względem adresu IP, ilości udostępnionych zasobów.

Linki zewnętrzne

• Opis protokołu Secure ADC

Lande Dawid (ur. 14 kwietnia 1868 w Łodzi - zm. 10 września 1928 w Karlowych Varach)

W Łodzi skończył szkołę rzemieślniczą, następnie studiował w Petersburgu w Instytucie Inżynierów Cywilnych. Zanim powrócił do rodzinnego miasta, po ukończeniu studiów przez dwa lata pracował w Berlinie w biurze architektonicznym “Keyser i Grossheim“. W Łodzi założył własne biuro architektoniczne.

Inżynier architekt, popularny architekt owych czasów, znany z wielu udanych realizacji w Łodzi i w Warszawie.

Główne dzieła

• 1895 budynek przy Gdańskiej (dawniej Długiej) 42
• 1894 Kamienica Mieczysława Pinkusa i Jakuba Lende
• 1897 Kamienica Dawida Sendrowicza przy Piotrkowskiej 12
• 1897 Synagoga w Łodzi (ul. Piotrkowska 114/116)
• 1901 kamienica Zaręby w Warszawie u zbiegu ulic Chmielnej i Zielnej. Za projekt której otrzymał pierwszą nagrodę w 1899 roku.
• Przy ulicy Piotrkowskiej - stoją jego budowle pod numerami: 12 (róg Południowej, 1901rok), 35, 53, 56, 85, 123, 126 (1902rok)
• 1902 luksusowa neorokokowa kamienica przy Kościuszki 21
• Dom niemieckiego przemysłowca Reinhardta Bennicha, z czysto secesyjną dekoracją, zaprojektowany w 1903 roku
• Grand Hotel przy ulicy Piotrkowskiej, nr hipoteczny 510 - 511. Początkowo budynek mieścił fabrykę Ludwika Meyera. Przebudowany na hotel w 1887 roku. Drugiej przebudowy dokonano w latach 1912 - 1913 według projektu Hilarego Majewskiego(zmarł w 1892 r.!) i Dawida Landego. Obecnie Orbis-Grand przy ulicy Piotrkowskiej 72.
• 1904 Dom Maurycego Spokornego w Warszawie. Luksusowa kamienica z kanalizacją, wodociągami i ogrodem na dachu. Uznana została za jedną z najważniejszych budowli secesyjnych w Polsce.
• 1904 Willa Leona Rappaporta
• 1910 Projekt pałacyku przy Gdańskiej 107
• 1923 Projekt Banku przy al. T. Kościuszki 63 w Łodzi
• 1925 rozstrzygał w konkursie na projekt Domu Ludowego w Łodzi
• 1927 rozstrzygał w konkursie na rozwiązania urbanistyczne osiedla na Polesiu Konstantynowskim.

Hotel Orbis-Grand to najstarszy hotel w Łodzi, znajduje się przy ulicy Piotrkowskiej 72.

Z obiektów tego typu powstałych w drugiej połowie XIX wieku tylko Grand przetrwał do naszych czasów i nadal cieszy się dobrą renomą. Oprócz niewielkich zmian budynek tego obiektu zachował zewnętrzny wygląd, nadany mu po gruntownej przebudowie w 1913 r.

Budynek zaprojektował Hilary Majewski w latach 1872 - 1887 przy ulicy Piotrkowskiej, nr hipoteczny 510 - 511. Początkowo budynek mieścił fabrykę Ludwika Meyera. Przebudowany na hotel w 1887 roku. Drugiej przebudowy dokonano w latach 1912 - 1913 według projektu Majewskiego i Dawida Langego.

General Electric – aktualnie drugie (wg: ) co do wielkości przedsiębiorstwo na świecie, zarówno pod kątem obrotów, generowanego dochodu jak i wartości rynkowej (406 miliardów dolarów w lipcu 2007). Spółka publiczna notowana na New York Stock Exchange.

Historia

General Electric powstał oficjalnie 11 stycznia 1892 roku poprzez połączenie dwóch przedsiębiorstw: Edison General Electric Company zarządzanego przez Thomasa A. Edisona i Thomson-Houston Company zarządzanego przez Charlesa A. Coffina. Oba przedsiębiorstwa razem posiadały większość kluczowych w tym czasie patentów w dziedzinie produkcji i wykorzystywania prądu elektrycznego, co na długie lata zapewniło im dominującą pozycję na rynku w USA. Początkowo przedsiębiorstwo koncentrowało swoją działalność na przemysłach związanych z prądem – od budowy elektrowni i linii wysokiego napięcia po produkcję odkurzaczy i lodówek.

W laboratoriach General Electric powstało szereg wynalazków, między innymi lodówka, żarówka, gramofon, prądnica prądu stałego, turbina parowa, silnik prądu stałego, opracowano też metody syntezy polietylenu i silikonu.

Współczesność

Działalność globalna

Obecnie General Electric działa w kilkunastu branżach:

• energetyce zarówno konwencjonalnej jak i atomowej
• aparaturze pomiarowej – zarówno przemysłowej jak i medycznej
• przemyśle lotnicznym – produkcja silników lotniczych i kredytowanie produkcji samolotów
• przemyśle kosmicznym – produkcja silników rakietowych i podzespołów dla NASA
• przemyśle AGD – produkcja lodówek, odkurzaczy itp. – głównie na rynek amerykański
• przemyśle chemicznym – produkcja tworzyw sztucznych.
• bankowości - zarówno dla biznesu jak i dla ludności; w zakresie bankowości biznesowej specjalizuje się w kredytowaniu produkcji powiązanej z interesami kapitałowymi całego GE - takimi jak np. finansowanie zakupów samolotów pod warunkiem, że będą w nich zamontowane silniki GE, co jest czasami krytykowane jako forma monopolizowania rynków; w zakresie bankowości dla ludności specjalizuje się w udzielaniu kredytów gotówkowych, kredytów ratalnych, kredytów samochodowych, hipotecznych, oraz wydawania kart płatniczych; w niektorych krajach (np. Czechy, Niemcy, Węgry), zajmuje się również prowadzeniem rachunków bankowych i aktywnie sprzedaje produkty depozytowe i inwestycyjne.
• film - GE jest właścicielem NBC Universal.

GE w Polsce

W 1995 roku GE weszło na polski rynek usług bankowych kupując Solidarność Chase D.T. Bank i tworząc GE Capital Bank, specjalizujący się w finansowaniu sprzedaży ratalnej, pożyczkach gotówkowych i kredytach samochodowych. W 1998 r. kupiono dodatkowo Polsko-Amerykański Bank Hipoteczny S.A., który specjalizował się w udzielaniu kredytów mieszkaniowych klientom indywidualnym. W 1999 roku ten drugi Bank zmienił nazwę na GE Bank Mieszkaniowy S.A. W 2003 r. bank ten zajmował trzecią pozycję pod względem wartości kredytów mieszkaniowych udzielonych w Polsce.
Na przełomie roku 2004/2005 w wyniku połączenia GE Capital Banku z GE Bankiem Mieszkaniowym powstał GE Money Bank S.A. z centralą w Gdańsku. Inicjatywa ta jest konsekwencją realizacji globalnej strategii korporacji General Electric w zakresie upraszczania jej struktury organizacyjnej.

W sierpniu 2007r. GE Money podpisało porozumienie z bankiem Unicredit dot. nabycia około 66 proc. akcji Nowego BPH i 49,9 proc. akcji BPH TFI. Transakcja wpisuje się w strategię GE Money inwestowania i ekspansji na głównych strategicznych rynkach Europy Środkowo-Wschodniej o wysokiej dynamice i dobrych perspektywach rozwoju, takich jak Polska. Ma również przyspieszyć transformację GE Money w kierunku bankowości uniwersalnej na rynku polskim.

Oprócz działalność bankowej, GE prowadzi też w Polsce sprzedaż swoich produktów (sprzęt AGD, chemia budowlana i kosmetyczna, urządzenia medyczne, urządzenia elektryczne dla przemysłu) oraz inwestycje w przemysł maszynowy, elektryczny i badania naukowe. Posiada trzy fabryki GE Power Control (w Kłodzku, Łodzi i Bielsko-Białej), Centrum Projektowe GE EDC (Engineering Design Center) w Warszawie, Centrum Projektowe GE Security w Gdańsku. Łącznie GE zainwestowało w Polsce w latach 1992-2005 r. ok. 400 milionów USD i osiągnęła poziom sprzedaży w wysokości około 630 mln USD. Łącznie zatrudnia w Polsce ok. 6000 osób.

Dyrektorem Regionalnym GE na Europę Środkową jest Lesław Kuzaj.

Kontrowersje wokół przedsiębiorstwa

GE zdaniem wielu ruchów ekologicznych był jednym z największych trucicieli środowiska w USA. Od lat 30. XX w. przedsiębiorstwo produkowało w stanie Nowy Jork transformatory, używając skrajnie toksycznych związków PCB produkowanych przez Monsanto w Anniston w Alabamie. GE wyrzucił do rzeki Hudson tysiące ton PCB, zatruwając w ten sposób środowisko w każdym zakątku planety włącznie z Antarktyką. W połowie lat 70. XX w., produkcja transformatorów z użyciem PCB została zlikwidowana, zaś GE, pod wpływem silnej krytyki medialnej i nacisków amerykańskich instytucji rządowych (m.in. EPA) wyłożyło i stale wykłada znaczne sumy pieniędzy na rewitalizację rzeki Hudson i odszkodowania za zatrucie środowiska. Obecnie GE widzi w ochronie środowiska przyszłość i inwestuje znaczne kwoty na rozwój produktów związanych z ochroną środowiska oraz ściśle współpracuje z “zielonymi” organizacjami w USA.

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona firmy: http://www.ge.com/
• Strona działaczy ochrony środowiska w związku z zatruciem PCB http://riverkeeper.org/
• Strona GE odnośnie zatrucia PCB http://www.hudsonvoice.com
• Strona EPA na temat programu rewitalizacji rzeki Hudson: http://www.epa.gov/hudson/
• Notowania General Electric na NYSE
• GE w Polsce

Lista polskich banków komercyjnych:

• ABN AMRO BANK Polska SA
• AIG Bank Polska SA
• Bank Polskiej Spółdzielczości SA
• Bank BPH SA
• Bank Gospodarki Żywnościowej SA
• Bank Gospodarstwa Krajowego SA
• Bank Handlowy w Warszawie SA
• Bank Inicjatyw Społeczno-Ekonomicznych SA
• Bank Millennium SA
• Bank Ochrony Środowiska SA
• Bank of Tokyo-Mitsubishi UFJ Polska SA
• Bank Pocztowy SA
• Bank Pekao SA
• Bank Rozwoju Budownictwa Mieszkaniowego SA
• Bank Rozwoju Cukrownictwa SA
• Bank Współpracy Europejskiej SA
• Bank Zachodni WBK SA
• Banque PSA Finance SA (Oddział w Polsce)
• BNP Paribas Bank Polska SA
• BPH Bank Hipoteczny SA
• BRE Bank SA (mBank), (Multibank)
• BRE Bank Hipoteczny SA
• Calyon Bank Polska SA
• Cetelem Bank SA
• DaimlerChrysler Bank Polska SA
• Danske Bank Polska SA
• Deutsche Bank PBC SA
• Deutsche Bank Polska SA
• DOMINET BANK SA
• DRESDNER BANK POLSKA SA
• Dresdner Bank AG SA (Oddział w Polsce)
• DZ BANK Polska SA
• EFG Eurobank Ergasias S.A. (Oddział w Polsce)
• Euro Bank SA
• FCE Bank Polska SA
• Fiat Bank Polska SA
• FORTIS BANK POLSKA SA
• GE Money Bank SA
• Getin Bank SA (DomBank)
• GMAC Bank Polska SA
• Gospodarczy Bank Wielkopolski SA
• HSBC Bank Polska SA
• ING Bank Śląski SA
• INVEST-BANK SA
• Jyske Bank A/S SA (Oddział w Polsce)
• Kredyt Bank SA
• LUKAS Bank SA
• Mazowiecki Bank Regionalny SA
• NORD/LB Bank Polska SA
• Nordea Bank Polska SA
• Nykredit Bank Hipoteczny SA, (od 09-2003 do 09-2005)
• Nykredit Realkredit A/S SA, (Oddział w Polsce) (od 09-2005)
• EFG Eurobank Ergasias S.A.
• Powszechna Kasa Oszczędności Bank Polski SA (Inteligo)
• Rabobank Polska SA
• Raiffeisen Bank Polska SA
• RCI Bank Polska SA
• Santander Consumer Bank SA
• Societe Generale SA (Oddział w Polsce}
• Svenska Handelsbanken AB SA (Oddział w Polsce)
• Sygma Banque Societe Anonyme SA (Oddział w Polsce)
• Śląski Bank Hipoteczny SA
• Toyota Bank Polska SA
• VOLKSWAGEN BANK POLSKA SA
• WestLB Bank Polska SA

Actio institoria – w prawie rzymskim, powództwo służące przeciwko zwierzchnikowi familijnemu ze zobowiązań zaciągniętych przez podległego jego władzy (niewolnika lub innej osoby alieni iuris) w ramach prowadzonej zarobkowej działalności gospodarczej.

Skarga ta należała do tzw. powództw o charakterze dodatkowym (actiones adiecticiae qualitatis). Za zobowiązania zaciągnięte przez kierownika (instititor) przedsiębiorstwa handlowego lub przemysłowego zwierzchnik (właściciel lub pater familias) odpowiadał w pełnej wysokości.

Bibliografia

• Marek Kuryłowicz, Adam Wiliński “Rzymskie prawo prywatne” Kraków 1999 ISBN 83-7211-089-1
• Władysław Rozwadowski “Prawo rzymskie” Wydanie II. Poznań 1992 ISBN 83-01-10031-1

Subintabulat to zabezpieczenie wierzytelności poprzez obciążenie hipoteką innej wierzytelności zabezpieczonej hipotecznie. Wierzyciel uprawniony z tytułu subintabulatu może dochodzić zapłaty własnej wierzytelności bezpośrednio od właściciela nieruchomości (zazwyczaj dłużnika wierzytelności obciążonej) z pominięciem wierzyciela wierzytelności hipotekowanej (wierzyciela hipotecznego, intabulowanego). Równocześnie właściciel nieruchomości ma obowiązek zapłaty długu hipotecznego nie swojemu wierzycielowi, lecz właśnie wierzycielowi subintabulowanemu.

Zapłata dokonana na rzecz subintabulowanego wierzyciela powoduje wygaśnięcie hipoteki ustanowionej na rzecz wierzyciela hipotecznego do wysokości uiszczonej sumy.

Wierzytelność zabezpieczona hipotecznie może być przedmiotem kilku hipotek. O zasadach zaspokajania kolejnych wierzycieli subintabulowanych decydują wówczas daty powstania poszczególnych hipotek.

Subintabulat ogranicza w prawach wierzyciela hipotecznego. W szczególności nie może on, bez zgody wierzyciela subintabulowanego, doprowadzić do zgaśnięcia wierzytelności własnej bez zaspokojenia swojego wierzyciela. Tym samym niedopuszczalne jest zwolnienie dłużnika hipotecznego z długu, ani potrącenie wierzytelności hipotekowanej.

W praktyce subintabulat zupełnie nie funkcjonuje. Jego gospodarczą rolę częściowo pełnią listy zastawne banków hipotecznych.

Link zewnętrzny

Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm. - Dział II Rozdział 2¹

Listy zastawne są to dłużne papiery wartościowe, do emitowania ich uprawnione są tylko banki hipoteczne, obrót nimi reguluje „Ustawa o listach zastawnych i bankach hipotecznych z 29 sierpnia 1997 r.”

Listy zastawne dzielimy na:

• hipoteczne listy zastawne
• publiczne listy zastawne

Zalety listów zastawnych

• jasne ramy prawne
• wysoki poziom bezpieczeństwa
• banki hipoteczne są pośrednią własnością banków z UE o silnych podstawach finansowych, możliwe potencjalne wsparcie
• szybko rozwijający się sektor kredytów hipotecznych w Polsce

Wady listów zastawnych

• niesprzyjające otoczenie prawne: przewlekłe procedury, zmieniające się przepisy
• ramy prawne nie w pełni obejmują wszystkie ryzyka, np. ryzyko stopy procentowej i kursowe
• prawdopodobne niedopasowanie zapadalności pomiędzy listami a kredytami w rejestrach zabezpieczeń
• ryzyko kredytowe w obrębie rejestru zabezpieczenia:koncentracja, wysoki udział kredytów komercyjnych, przeważnie kredyty denominowane w walutach obcych