Hipoteczny

Duński system hipoteczny - model kredytowania hipotecznego wprowadzony w Danii bazujący na emisji hipotecznych listach zastawnych. 98% kredytów hipotecznych w Danii jest zsekurytyzowanych w postaci hipotecznych listów zastawnych (ang. MBS, mortgage-backed securities) i sprzedawanych przez wystawców.

Duński rynek kredytowy zajmuje drugie po Holandii miejsce w Europie pod względem kapitalizacji (blisko 70% krajowego narodowego brutto) (dane na koniec 2000 roku). Rynek hipotecznych papierów dłużnych zajmuje drugie po Niemczech miejsce w Europie.

Mechanizm

Kredytodawcy muszą przestrzegać reguł “bilansu” i “pokrycia” poprzez dopasowanie charakterystyki przepływu środków pieniężnych (ang. cash-flow) do struktury własnych aktywów i pasywów. Przepływ środków z hipotek, powinien odpowiadać przepływowi środków z emisji papierów. Instytucja kredytowa (bank hipoteczny) dopasowuje ryzyko stopy procentowej i ryzyko wcześniejszej spłaty kredytu emitując zabezpieczone hipoteką papiery dłużne wyposażone w tzw. “opcję doręczenia“.

Z jednej strony więc, bank hipoteczny pożycza kredytobiorcom, a z drugiej sprzedaje inwestorom papiery dłużne. Emitowane papiery dłużne mają nieco niższą rentowność niż udzielane kredyty. Ich okres zapadalności równy jest okresowi spłaty kredytu, a kupony odsetkowe wypłacane są w tym samym czasie, w którym kredytobiorca spłaca raty.

Mechanizm pozwala na zamianę niepłynnego kredytu hipotecznego na płynny, zbywalny papier wartościowy.

Regulacje prawne

Rynek kredytów hipotecznych w Danii jest nadzorowany poprzez podległą Ministerstwu Finansów Duńską Agencję Nadzoru Finansowego (duń. Finanstilsynet , ang. DFSA, Danish Financial Supervisory Authority).

Banki hipoteczne w Danii mogą według prawa zajmować się tylko udzielaniem pożyczek hipotecznych. Wszystkie inne formy działalności (bankowość, ubezpieczenia, zarządzanie aktywami) muszą być wykonywane przez spółki zależne (ang. subsidiaries). Prawo zobowiązuje banki do finansowania pożyczek tylko poprzez emisję papierów (i na odwrót).

Regulacje nakładają na banki obowiązek przestrzegania reguły “bilansu”. Praktycznie nie zmieniona od 1850 roku, stanowi ona kręgosłup duńskiego systemu kredytów hipotecznych, eliminując ryzyka płynności, stopy procentowej, walutowe, dojrzałości oraz wcześniejszej spłaty a pozastawiając jedynie organiczone ryzyko kredytowe.

• Ryzyko stóp procentowych może wynosić najwyżej 1% bazy kapitałowej i jest wyliczane jako najgorszy z sześciu określonych scenariuszy.
• Ryzyko walutowe może wynosić najwyżej 0,1% bazy kapitałowej licząc metodą wartości zagrożonej (ang. VaR, Value-at-risk).

Drugą fundamentalną zasadą jest preferowanie posiadaczy hipotecznych listów (inwestorów), w przypadku utraty płynności banku hipotecznego.

Prawo duńskie daje wierzycielom duże możliwości w zakresie ściągania wierzytelności w przypadku bankructwa osoby prywatnej zarówno pod względem mniejszych ograniczeń prawnych jak i czasu na dochodzenie praw. Proces zmiany właściciela zadłużonej nieruchomości wynosi mniej niż sześć miesięcy; dla porównania we Francji trwa on kilka lat.

Cechy charakterystyczne

• “Opcja doręczenia” (ang. delivery option, callable option) – przenosząca ryzyko stopy procentowej oraz wcześniejszej spłaty kredytu na inwestorów (nabywców papieru dłużnego). Pozwala ona kredytobiorcy na wcześniejszą spłatę kredytu bez dodatkowych dopłat po wartości rynkowej poprzez wykupienie własnych papierów na rynku i dostarczenie ich do instytucji kredytowej.

• Wystawcy udzielają kredytów bazując na stopach rynkowych, z uwzględnieniem zabezpieczenia kredytu, ale bez różnicowania stóp ze względu na ryzyko kredytowe pożyczających. Pożyczający nie jest poddawany bardzo drobiazgowej analizie wiarygodności kredytowej. Pożyczka jest bazowana bardziej na wartości nieruchomości, niż na pożyczającym.

• Sprzedaż nieruchomości obciążonej długiem w celu jego spłaty (ang. Foreclosure) – Inwestorzy, którzy kupili listy zastawne są zabezpieczeni przed ryzykiem bankructwa pożyczkobiorcy poprzez szybkie procedury sprzedaży zadłużonej nieruchomości.

• Koszty – zwolennicy duńskiego systemu twierdzą, że jest on bardziej oszczędny i efektywny, niż inne systemy, z kosztami około 0,5% oprocentowania na kredytach (w USA koszty sięgają 1,25%-1,5%).

Ograniczenia kredytowe pozwalają udzielać kredytów na 80% wartości nieruchomości (ang. LTV, Loan-To-Value) zamieszkiwanej na co dzień oraz na 60% nieruchomości wykorzystywanej jako dom letni, lub komercyjnie.

Historia

Konstytucja duńska z 1848 roku zagwarantowala wolność stowarzyszeń, co doprowadziło do powstawnia wielu banków oszczędnościowych, towarzystw ubezpieczeń wzajemnych i stowarzyszeń kretydowych. Rozwój bankowości hipotecznej stymulowało dodatkowo duże zapotrzebowanie na kredyty zgłaszane przez rolników, którzy wykupywali ziemię od arystokracji. Rolnicy ci przeważnie nie mieli dużych oszczędności i żadnej historii kredytowej w przeszłości, a jednocześnie ich wypłacalność była zależna od czynników losowych (zbiory). Rozwiązaniem okazały się papiery zabezpieczone hipotecznie oraz możliwość szybkiego dochodzenia praw do zadłużonej nieruchomości.

System okazał się odporny na szoki i kryzysy finansowe przez wiele lat.

Kontrowersje

Twierdzi się, że wprowadzenie systemu duńskiego w innych krajach jest trudne, gdyż zmniejszyłoby to marże instytucji kredytowych. “Nie wierzę, że inni Europejscy kredytodawcy chcieliby być tak ściśle regulowani lub tak ograniczeni w zakresie podejmowania ryzyka jak ograniczone są duńskie instytucje kredytowe. Przykładowo reguła pokrycia wymaga od instytucji informowania inwestorów o wszystkich ryzykach stopy procentowej, znacznego źródła przychodów i zysków dla wszystkich kredytodawców hipotecznych.”‘ (Hans-Joachim Dübel)

Zobacz również

• Nykredit Realkredit A/S SA

Linki zewnętrzne

• http://www.finanstilsynet.dk, Strona Duńskiej Agencji Nadzoru Finansowego.

Papier wartościowy to dokument stwierdzający istnienie określonego prawa majątkowego w taki sposób, że bez posiadania tego dokumentu nie można wykonywać tego prawa, a przeniesienie własności tego dokumentu powoduje przeniesienie również tego prawa.

Zgodnie z ustawą z dnia 29 lipca 2005 o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. 2005 nr 183 poz. 1538) do papierów wartościowych zaliczają się:

• akcje,
• prawa poboru,
• prawa do akcji,
• warranty subskrypcyjne,
• kwity depozytowe,
• obligacje,
• listy zastawne,
• certyfikaty inwestycyjne,
• inne zbywalne papiery wartościowe, tym inkorporujące prawa majątkowe odpowiadające prawom wynikającym z akcji lub z zaciągnięcia długu, wyemitowane na podstawie właściwych przepisów prawa polskiego lub obcego,
• inne zbywalne prawa majątkowe, które powstają w wyniku emisji, inkorporujące uprawnienie do nabycia lub objęcia papierów wartościowych określonych w poprzednich punktach, lub wykonywane poprzez dokonanie rozliczenia pieniężnego (prawa pochodne).

Relacja między papierem wartościowym a prawem to inkorporacja (”papier wartościowy X inkorporuje prawo majątkowe Y”). Inkorporowanymi prawami majątkowymi mogą być wierzytelności pieniężne, udziały, własność rzeczy ruchomych.

Papier wartościowy należy odróżnić od znaku legitymacyjnego, który tylko jest dowodem, że okazicielowi przysługuje określone uprawnienie, ale go w sobie nie inkorporuje. Uprawnienie wykazane znakiem legitymacyjnym może więc być wykonywane bez tego znaku. Nie można natomiast wykonywać prawa z papieru wartościowego nie mając tego papieru.

Papiery wartościowe dzielimy:

• według rodzaju inkorporowanego prawa na:
  • wierzycielskie (inkorporujące wierzytelności pieniężne) - weksel, czek, obligacja, list zastawny, list hipoteczny, świadectwo udziałowe NFI,
  • udziałowe (inkorporujące prawa udziałowe) - akcja (prawo),
  • towarowe (inkorporujące prawo własności) - konosament, dowód składowy,
• według trybu przeniesienia prawa na:
  • imienne (inkorporowane prawo jest przenoszone przez przelew),
  • na okaziciela (inkorporowane prawo jest przenoszone przez przeniesienie posiadania dokumentu),
  • na zlecenie (inkorporowane prawo jest przenoszone przez indos.

Istota, funkcje i regulacja papierów wartościowych różnią się w zależności od systemu prawnego, w którym obiegają. Inne są regulacje systemu anglosaskiego, inne - systemu germańskiego, jeszcze inne - systemu romańskiego. W Polsce przyjęty został, z niewielkimi modyfikacjami, system germański. Podstawą polskiego systemu papierów wartościowych są przepisy art. 921[6]-921[16] Kodeksu cywilnego. Poszczególne rodzaje papierów wartościowych są regulowane przez odpowiednie ustawy szczególne (np. prawo handlowe).

Zobacz też

• Skarbowy papier wartościowy

Hilary Majewski - (ur. 15 maja 1838 w Radomiu, zm. 21 lipca 1892 w Łodzi) - architekt, od 1872 roku pełnił funkcję architekta miasta Łodzi.

Był absolwentem Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu. W 1872 roku objął stanowisko miejskiego architekta w Łodzi i pozostawał na nim do swojej śmierci. Majewski był bardzo aktywny zawodowo - nie bez przyczyny uważa się go za najsłynniejszego architekta i budowniczego miasta. Jako architekt miejski podpisał 546 projektów budowli w Łodzi, nie wszystkie sam zaprojektował - lub nadzorował wykonanie projektów. Projektował wille, domy, pałace fabrykanckie i kamienice czynszowe, nadzorował budowy budynków mieszkalnych, fabryk, mostów czy dróg.

Przy Piotrkowskiej Majewski zaprojektował wiele kamienic i innych budynków. Był także autorem projektu własnej kamienicy przy ul. Kamiennej 11 - dziś Włókienniczej

Dorobek projektowy:

• 1872 - lata 90′ - Kombinat przemysłowy z wieloma budynkami fabrycznymi Izraela Poznańskiego (obecnie Centrum Manufaktura) ale autorstwo tej fabryki wątpliwe
• 1872 - 1887 Grand Hotel przy ulicy Piotrkowskiej, nr hipoteczny 510 - 511. Początkowo budynek mieścił fabrykę Ludwika Meyera. Przebudowany na hotel w 1887 roku. Drugiej przebudowy dokonano w latach 1912 - 1913 według projektu Majewskiego [już nie żył!] Dawida Landego. Obecnie Orbis-Grand przy ulicy Piotrkowskiej 72.
• 1872-1876 Dom Franciszka Fischera przy ulicy Piotrkowskiej, nr hipoteczny 501. Obecnie dom mieszkalny przy ulicy Piotrkowskiej 54
• 1875 - 1877 Willa Matyldy i Edwarda Herbstów na Księżym Młynie. Obecnie Rezydencja “Księży Młyn”, oddział Muzeum Sztuki przy ulicy Przędzalnianej 72.
• 1877 - rezydencja Księży Młyn - pałac Edwarda Herbsta
• 1879 Hotel Adolfa Manteufela przy ulicy Zachodniej 45. Obecnie Uniwersytet Medyczny w Łodzi i Zespół Opieki Zdrowotnej Łódź - Śródmieście, ulica Zachodnia 81/83.
• 1878 - 1881 Towarzystwo Kredytowe Miejskie w Łodzi. Gmach Towarzystwa przy ulicy Średniej 17, obecnie ulica Pomorska 21.
• 1880 - 1882 Willa H. (Ludwika) Grohmana przy ul. Tylnej, nr hipoteczny 1160. 0becnie Muzeum Artystów w Łodzi, ulica Tylna 9/11
• 1880 - 1884 Cerkiew pod wezwaniem św.Aleksandra Newskiego, przy ówczesnej ulicy Widzewskiej 46 (dziś ulica Jana Kilińskiego 56)
• 1881 Ludwik Grohman zbudował swoją willę przy ulicy Tylnej 9/11 w sąsiedztwie przędzalni przy ul. Targowej
• 1881 - 1885 (Państwowe) Gimnazjum Męskie (Realne) przy ulicy (Dzikiej) Mikołajewskiej 44. Dziś jest siedzibą III Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Kościuszki w Łodzi, przy ulicy Henryka Sienkiewicza 46
• 1882 - kamienica Scheiblerów; ul. Piotrkowska 11
• 1882 Pałac Juliusza Heinzla przy ulicy Piotrkowskiej 104. [atrybucja wątpliwa]
• 1882 - 1886 Dom Towarzystwa Akcyjnego Ludwika Geyera przy ulicy Piotrkowskiej 74
• 1883 - 1886 Gmach Szkoły na Nowym Rynku. Obecnie Muzeum Archeologiczne i Etnograficzne przy Placu Wolności nr 14.
• 1884 - 1887 Wille “Trianon” i “Mignon”, wybudowane w Pasażu Meyera, dziś ulica Stanisława Moniuszki.
• 1885 - 1890 Szpital im. L. i I. Poznańskich przy ulicy (Nowotargowej) Targowej 1. Obecnie Szpital Kliniczny nr 3 Uniwersytetu Medycznego im. Seweryna Sterlinga przy ulicy Sterlinga 1/3
• 1885 pałac Hermana Konstadta ul. Piotrkowska 53
• 1888-1889 Pałac Juliusza Kunitzera, ulica Spacerowa (Promenada) 15 przy rogu ul. św. Benedykta. Dziś nie istnieje. Dziś jest tu gmach Banku PKO BP przy alei Tadeusza Kościuszki 15.
• 1889-1892 Pałac Maksymiliana Goldfedera przy ul. Piotrkowskiej 77, w którym mieścił się Dom bankowy Maksymiliana Golfedera.
• 1889 Willa Henryka Grohmana, obecnie Muzeum Książki Artystycznej w Łodzi
• 1890 - Pałac Rudolfa Kellera przy ul. Gdańskiej 49/53 (dawniej Długa)
• 1891 - budynek Straży Pożarnej; ul. św. Emilii (obecnie ul. Tymienieckiego 30); na Księżym Młynie
• 1891-1893 Willa Arnolda Stillera przy ul. Jaracza 45 w stylu neorenesansu włoskiego i francuskiego
• 1892 - 1893 Willa Juliusza Hertza (zięcia I. Poznańskiego). Obecnie siedziba rektoratu Uniwersytetu Medycznego, al. T. Kościuszki 4.
• 1898 Łódzki Luwr - takim mianem określa się Pałac Izraela Poznańskiego, ul. Ogrodowa 15. Pałac rozbudowany w latach 1901-1903.
• kolonia domów robotniczych na Księżym Młynie

Hotel Orbis-Grand to najstarszy hotel w Łodzi, znajduje się przy ulicy Piotrkowskiej 72.

Z obiektów tego typu powstałych w drugiej połowie XIX wieku tylko Grand przetrwał do naszych czasów i nadal cieszy się dobrą renomą. Oprócz niewielkich zmian budynek tego obiektu zachował zewnętrzny wygląd, nadany mu po gruntownej przebudowie w 1913 r.

Budynek zaprojektował Hilary Majewski w latach 1872 - 1887 przy ulicy Piotrkowskiej, nr hipoteczny 510 - 511. Początkowo budynek mieścił fabrykę Ludwika Meyera. Przebudowany na hotel w 1887 roku. Drugiej przebudowy dokonano w latach 1912 - 1913 według projektu Majewskiego i Dawida Langego.

Hrabstwo Essex (ang. Essex County) - hrabstwo w USA, w północno-wschodniej części stanu Massachusetts. W roku 2000 zamieszkiwane przez 723.419 mieszkańców. W hrabstwie są dwa centra administracyjne (ang. county seat): Salem i Lawrence.

Samorząd hrabstwa

Podobnie jak wiele innych hrabstw stanu Massachusetts, Essex nie ma własnego samorządu i istnieje tylko jako kraina geograficzna w swoich historycznych granicach. Wszelkie funkcje samorządu lokalnego przejęły w roku 1999 agencje stanowe. Szeryf i niektórzy urzędnicy w Essex są wybierani w wyborach lokalnych, ale hrabstwo nie ma własnej rady, zarządu czy pracowników administracji.

Geografia

Powierzchnia hrabstwa wynosi 2.146 km², w tym 1.297 km² stanowi ląd a 849 km² (39.57%) - woda.
Hrabstwo Essex graniczy z hrabstwem Suffolk od południa, z hrabstwem Middlesex z zachodu, z hrabstwem Rockingham w stanie New Hampshire od północy oraz z Oceanem Atlantyckim ze wschodu.

W hrabstwie Essex zawierają się krainy geograficzne: North Shore (Wybrzeże Północne), Cape Ann oraz duża część doliny rzeki Merrimack.

Demografia

Według spisu powszechnego z roku 2000, w hrabstwie żyło 723.419 mieszkańców (185.081 rodzin) w 275.419 gospodarstwach domowych. Gęstość zaludnienia wynosiła 558 os./km², zaś 287.144 domy rozmieszczone były ze średnią gęstością 221 budynków na km².

W całej populacji hrabstwa 86,44% stanowiły osoby rasy białej, 2,6% czarnej, 2,34% azjatyckiej, 0,23% rdzennie amerykańskiej, 0,04% oceanicznej, 6,2% innej pojedynczej rasy, a 2,15% osoby dwóch lub więcej ras. Latynosami określiło się 11,04% badanych.

Spośród 275.419 gospodarstw domowych 51,1% należało do małżeństw mieszkających wspólnie, w 32,8% mieszkały nieletnie dzieci, 12,4% prowadziła niezamężna kobieta, a 32,8% było gospodarstwami nierodzinnymi. W 31% mieszkały osoby samotne, w tym 10,9% powyżej 65 roku życia.

Średnio na gospodarstwo domowe przypadało 2,57 osoby, zaś na rodzinę - 3,15 osoby.

Średni wiek mieszkańca Essex wyniósł 38 lat, a na 100 mieszkanek przypadało 91,9 mieszkańców. Najliczniejszą grupą wiekową (30,3%) była populacja osób od 25. do 44. roku życia.

Średni roczny przychód gospodarstwa domowego wyniósł 51.576 USD, zaś średni roczny przychód rodziny - 63.746 USD. Mężczyźni zarabiali rocznie średnio 44.569 USD, podczas gdy kobiety tylko 32.369 USD. Przychód per capitaPrzychód per capita w grupie definiuje się jako całkowity przychód grupy podzielony przez jej populację. hrabstwa wyniósł 26.358 USD. Około 7% rodzin (9% populacji) żyło poniżej granicy ubóstwa - w tym około 12% niepełnoletnich i 9% osób powyżej 65. roku życia.

W roku 2006 hrabstwo Essex miało wątpliwy honor trafić na listę magazynu Forbes, dotyczącą miejsc w Stanach Zjednoczonych, w których najbardziej przepłaca się za utrzymanie. Magazyn zwrócił uwagę na wysokie koszty życia i drogie nieruchomości.

Miasta

• Amesbury
• Andover
  • wieś ShawsheenWsie są ujmowane w spisach, choć nie są bytem odrębnym od miasta, do którego należą.
• Beverly
• Boxford
• Bradford
• Danvers
• Essex
• Georgetown
• Gloucester
• Groveland
• Hamilton
• Haverhill
• Ipswich
• Lawrence
• Lynn
• Lynnfield
• Manchester-by-the-Sea
• Marblehead
• Merrimac
• Methuen
• Middleton
• Nahant
• Newbury
• Newburyport
• North Andover
• Peabody
• Rockport
• Rowley
• Salem
• Salisbury
• Saugus
• Swampscott
• Topsfield
• Wenham
• West Newbury

Wybory

W hrabstwie Essex, w ostatnich 12 wyborach prezydenckich (lata 1960-2004) kandydat Republikanów zyskiwał większość głosów 2 razy (1980, 1984), podczas gdy kandydat Demokratów zdobywał większość głosów w pozostałych głosowaniach (10 razy).

Linki zewnętrzne

• Rejestr hipoteczny hrabstwa Essex w Salem
• Rejestr hipoteczny hrabstwa Essex w Lawrence
• Peabody Essex Museum w Salem
• Hrabstwo Essex w Narodowym Rejestrze Miejsc Historycznych
• Mapa miast stanu Massachusetts (pdf)

Rodzaj literacki – podstawowy w literaturoznawstwie polskim (także rosyjskim i niemieckim) sposób klasyfikacji dzieł literackich. Odbywa się ze względu na formę wypowiedzi, a jednocześnie budowę utworu. Współczesny podział na rodzaje literackie wywodzi się z tradycji literackiej antycznej Grecji, ale nie jest identyczny z tym przyjętym w starożytności. Umożliwia ogólny podział struktury utworów literackich od strony formalnej, niezależnie od epoki i miejsca, w jakich powstało dane dzieło. Podziału tego praktycznie nie stosuje się w literaturoznawstwie francuskim i anglosaskim, choć jest tam znany.

Podział na rodzaje literackie jest podziałem pierwotnym i dalej dzieli się na gatunki literackie.

Wyróżnia się trzy główne rodzaje literackie:

• dramat - wypowiedź w postaci dialogów postaci + didaskalia czyli tekst poboczny
• epika - wypowiedź w postaci opowieści narracyjnej
• liryka - wypowiedź osobista, w której główną rolę odgrywa wywołanie nastroju

Zobacz też: przegląd zagadnień z zakresu literatury.

Obligacje hipoteczne - [collateralized mortgage obligation - CMO]rodzaj obligacji, które są emitowane pod dany zastaw hipoteczny. Ich zaletą jest to, że mają one pełne pokrycie w określonych nieruchomościach, gdyż w przypadku bankructwa danej firmy wartość takich obligacji może wykazywać nawet dość znacznący ich wzrost cenowy. Pierwsze obligacje hipoteczne zostały wyemitowane w roku 1983. Podstawową zasadą tworzenia obligacji hipotecznych, jest redystrybucja przepływów gotówkowych ( oprocentowania i płatności kapitałowych) do różnych transz emisji.

Polski Związek Filatelistów (PZF) - założona w 1950 roku organizacja zrzeszająca polskich filatelistów i filumenistów.
Od 1955 jest członkiem Międzynarodowej Federacji Filatelistyki - FIP.
Zarząd Główny PZF jest wydawcą miesięcznika “Filatelista”, kwartalnika “Historyczno-Badawczy Biuletyn Filatelistyczny” (organ Polskiej Akademii Filatelistyki) oraz “Biuletynu Informacyjnego PZF”. Wiele Okręgów PZF wydaje lokalnie biuletyny.
Aktualnie prezesem ZG PZF jest Ludwik Malendowicz.

Linki zewnętrzne

• PZF Zarząd Główny
• PZF Okręg we Wrocławiu - Komisja ds. Filatelistyki Młodzieżowej
• PZF Oddział Płock
• PZF Oddział Ruda Śląska

AukcjeKredytowe.pl – serwis aukcji internetowych wykorzystujący schemat niejawnych aukcji odwrotnych (aukcji holenderskich) w których wystawianym na licytację “przedmiotem” jest zapotrzebowanie użytkowników na różnego rodzaju produkty finansowe.

Zasady działania

Serwis umożliwia użytkownikom przeprowadzanie własnych aukcji kredytowych. Do aukcji ogłoszonej przez potencjalnego kredytobiorcę przystępują banki, które składają mu indywidualne oferty kredytowe.

W serwisie można prowadzić aukcje kredytów hipotecznych oraz kredytów konsumpcyjnych.

W licytacjach biorą udział następujące banki:

• Bank Millennium
• Getin Bank
• Bank BPH
• Fortis Bank Polska
• Bank Zachodni WBK
• Deutsche Bank Polska

Historia

Serwis uruchomiono 21 marca 2006.

W pierwszym roku działania z serwisu skorzystało ponad 10 tysięcy użytkowników, którzy zgłosili zapotrzebowanie na kredyty hipoteczne o wartości 1,5 miliarda złotych

Linki zewnętrzne

• Strona serwisu AukcjeKredytowe.pl

Zobacz też

Aukcje kredytowe w Polsce:

• Finansowo.pl

Aukcje kredytowe na świecie:

• Zopa.com
• Prosper.com
• Lendingtree.com

1. Wylicytuj e-kredyt. Forbes 01/2007

2. Na aukcji można dostać lepsze warunki. Gazeta Prawna 124/2007

3. Przewodnik po Internecie. Polityka 43/2006

Bank hipoteczny - bank wyspecjalizowany w udzielaniu kredytów hipotecznych na cele budownictwa mieszkaniowego i przemysłowego. Środki na finansowanie swojej działalności pozyskuje głównie z emisji hipotecznych listów zastawnych, ale także poprzez przyjmowane lokaty terminowe, emisję obligacji i zaciągane kredyty.